Z W E E F M A K R E E L

Originele Beatlepruik!

Piet Bambergen: Moet je deze advertentie in Variety zien, Fred: De enige authentieke Beatlepruik voor maar $ 3,50!
Fred Plevier*: Voor dat geld kun je ze zelf niet maken. Weet je wat, Piet, bestel er maar twee. Dan bel ik Jacques van Tol of hij zo'n Beatleschlager voor ons vertaalt.

Later die week...
- Hoi Piet, de pruiken zijn net binnen, zet er maar een op.
- Kijk Fred, hahaha, ik ben net Paul Lennon. Zeg, is de vertaling klaar?
- Jazeker, van 'She loves you' heeft Van Tol 'De pretzel' gemaakt!
- Pretzel? Hm, pretzel, pret... Klinkt prettig, hahaha. Doe jij ook je pruik op, Fred? Dan plankgas naar de platenstudio. Die tekst oefenen we onderweg wel.
- Alleen als ik Lennon mag wezen.
- Nou vooruit, jij Lennon, dan doe ik John Harrison.
- Ha, zal jij eens zien welk duo de platenklapper van 1964 maakt!

*: Plevier? En René van Vooren dan? De Mounties bestonden indertijd uit Piet Bambergen & Fred Plevier. Na diens plotselinge overlijden in '65 volgde Van Vooren hem op.

Winterromance

Het is een beetje vreemd misschien, maar terwijl vrienden in de jaren 70 albums van Earth Wind & Fire beluisterden en Pink Floyd analyseerden, was ik gek op de 50's. Elvis, maar ook Sinatra en Dean Martin. Echte mannen, stijl.

Toen zweefcollega Bert hier met kerst een sfeervol Dean Martinfilmpje plaatste, moest ik onwillekeurig denken aan bovenstaande platenhoes uit 1959. Rokkenjager Dean die zijn charmes eerlijk tracht te verdelen. Sorry dames, alleen het woord 'rokkenjager' is al achterhaald, ik weet het, en rokkenjagers zijn hartenbrekers, ook dat weet ik, maar toch zie ik hier de humor van in. Maar goed dat de feministische meetlat van Opzij verleden tijd is, anders had ik er vast een mep mee gekregen.

Batman als spuitgast

De ontwerpers van dit waterpistool hebben zich vast verkneukeld, de jonge Batmanfans die er indertijd mee speelden hebben ongetwijfeld gegniffeld, en wij glimlachen erom.

‒ Gesignaleerd door Piet, waarvoor dank ‒

De ene duck is de andere niet

Disney heeft onlangs een grote slag geslagen door stripuitgeverij Marvel over te nemen, bekend van superhelden als Spiderman. Ironisch genoeg haalt de tekenfilmgigant daarmee ook een eend in huis, die hij eerder de nek om wilde draaien: Howard the Duck. Deze grofgebekte eend (linksboven) verscheen in de jaren zeventig, en vertoonde volgens Disney te grote gelijkenis met Donald Duck, en je kunt je daar ook wel iets bij voorstellen. Na moeizaam overleg trok Marvel hem - op aandringen van Disney - een broek aan (rechtsboven), en in de loop der jaren werd zijn uiterlijk nog drastischer gewijzigd.

Copyright en plagiaat, best interessant, maar nog opmerkelijker is de willekeur waarmee Disney burgers en bedrijven aanpakt. We kennen allemaal het verhaal van het schooltje dat door Disney voor de rechter zou worden gesleept, omdat ze op de klasmuur Mickey Mouse hadden geschilderd. Tegenwoordig begrijpt Disney waarschijnlijk beter, dat ze juist in hun handen mogen knijpen als hun tekenfilmfiguren op school er bij de kleintjes met de paplepel worden ingegeven.

Als je de oorspronkelijke Howard the Duck bekijkt dan herken je zoals gezegd elementen van concurrent Donald, maar toch niet in die mate zoals dertig jaar eerder het geval was bij duckklonen. Want in de jaren vijftig en zestig publiceerde de uitgever waar nota bene Marvel jaren later uit zou ontstaan de strips Super Duck en Buck Duck.

Hier is toch overduidelijk sprake van leentjebuur. Als jij Disney was, zou je hier dan hebben ingegrepen?

Kleefkracht

Van oude voorwerpen en de mensen die voorbijgaan. Het zal wel milieuvriendelijk zijn dat garen en plakband niet meer om hout of karton gewikkeld worden, maar om plastic exemplaren. De twee getoonde zaken zaten bij de nalatenschap van familie. Wees gerust, er zat nog meer bij, maar daar gaat het nu niet om.

Het garen was op, maar het plakband niet, dus die wilde ik testen op kleefkracht. Ik gebruikte een modern stuk plakband van een plastic rol ter vergelijking met die van de kartonnen rol.

Resultaat test: de gecondenceerde lijm van het oude rolletje plakt als de beste, is niet alleen krachtiger maar ook dikker dan het moderne plakband, en twee posters van gelijke grootte uit de Hitkrant hangen keurig naast elkaar.

Resultaat na een maand: het oude plakband is uitgedroogd, de kleefkracht totaal verdwenen, en mijn affiche van Katja Schuurman valt van de muur, terwijl mijn poster van Ilse de Lange aan de muur blijft lachen.

Droste-effectbejag

Van Nederlands begrip is het Droste-effect inmiddels uitgegroeid tot een internationale uitdrukking. Zoals je hierboven ziet betreft het een afbeelding die bij herhaling verkleind in zichzelf terugkeert. Hoe de cacaofabrikant aan de afbeelding van een Rode Kruis-verpleegster kwam, hoe het Rode Kruis gebruik van hun beeldmerk verbood, en dat Droste niet de enige was die een verpleegster op zijn cacaoverpakking zette, lees je hier.

Maar er zijn ook afbeeldingen die slechts een beperkt aantal keren in zichzelf herhaald worden, dus niet eindeloos. Zo heb ik hier een Kluitman-uitgave uit 1910, waarop de afbeelding slechts eenmaal wordt gerepeteerd, en in een oude PTT-catalogus staat onderstaande postzegel van Jaap Drupsteen uit 1979, waarop de zegel driemaal wordt herhaald. Mag ik dit als eerste het Kluitman-effect dopen?

Wie de term Droste-effect ooit bedacht heeft is niet bekend, maar Midas Dekkers meldde in 1977 dat zijn collega-columnist Nico Scheepmaker over het Droste cacaoblik-effect had geschreven. Scheepmakers lezers kwamen met soortgelijke voorbeelden op de proppen, maar tot verbazing van Dekkers kwam het 'tandpastahondje' met een doosje in zijn bek, met daarop een hond met een doosje in zijn bek, enz. niet aan bod.

Midas Dekkers besloot geërgerd zo'n tandpastadoosje aan te schaffen, maar... ontdekte dat hij het mis had, want op het doosje op het doosje was enkel de merknaam 'Medinos' zichtbaar. Maar Midas zou Dekkers niet zijn als hij het 'tandpastahondjeseffect' niet een nieuwe betekenis zou geven.

Regelmatig koppelen fabrikanten een artikel aan een dier, dat in feite los van het product staat. Denk daarbij aan genoemde tandpasta en een fox-terriër, schoenen en hush puppy's, autobussen en greyhounds, of Black & White-whisky en bassethonden. Deze  koppeling kan zelfs moderassen teweegbrengen, maar bioloog Dekkers merkt daarbij op, dat dergelijke schattig ogende hondenrassen vanwege hun drukke jachtkarakter juist alles behalve schattig zijn. De columnist besluit zijn stuk met het voorstel deze aangewakkerde stormloop op dierenwinkels voortaan het tandpastahondjeseffect te noemen. Mee eens?

Verdreven tijdverdrijf

Op een verjaardag bij vrienden vertelde hun oom Ruud, dat hij jarenlang geluidsjager was geweest. Geluidsjagen, wat moest ik me daarbij voorstellen? Nou, zogauw hij een dag vrij had trok hij er met bandrecorder en microfoon op uit om allerlei bijzondere geluiden vast te leggen voor de eeuwigheid. Merendeels in de natuur, maar hij maakte ook opnamen van historische machines als het Cruquius' stoomgemaal. Hij sprak met zoveel enthousiasme, dat ik informeerde of hij nu alles op cd had overgezet. Zijn gezicht verstrakte enigszins, en hij vertelde dat hij sinds twee jaar met zijn vrouw in een kleiner appartement woont, waar voor alle apparatuur en zijn verzameling geluidsopnamen geen ruimte meer was. Zijn kinderen waren ook niet geïnteresseerd in de 'malligheid' van vader, en met de verhuizing in aantocht zag hij geen andere mogelijkheid dan de hele bups maar bij het grof vuil te zetten. Nou ja, haalde hij zijn schouders op, het was niet anders. Maar ik dacht aan de ontelbare geluiden - rammelende melkbussen, zeldzame diersoorten - die de afgelopen decennia zijn verdwenen, en moest toch even slikken.

Nu hebben we een paar jaar geleden het ouderlijk huis van mijn vader leeggeruimd, en daar kwamen een kistje met sigarenbandjes en twee plakboeken met suikerzakjes tevoorschijn. Voor sigarenbandjes kun je nog bij de laatste rokers aankloppen, maar suikerzakjes met eigen opdruk zijn vrijwel verleden tijd. Waar koffie wordt geschonken vind je meestal van die neutrale suikerstaafjes, en daarop is voor een afbeelding van het bedrijf of adresgegevens geen ruimte. Van dorpskapper tot Nederlandse Spoorwegen, bijna elke onderneming bood klanten wel een kopje koffie aan met een suikerzakje, dat min of meer dienst deed als visitekaartje.

Al ruilden suikerzakverzamelaars natuurlijk onderling, aan zo'n collectie kun je toch zien waar de verzamelaar en zijn vriendenkring zoal kwamen. In de albums zijn de zakjes keurig op thema en locatie gerangschikt, en een speurneus zou a.d.h.v. de horeca in omgeving een cirkel kunnen trekken en de verblijfplaats van de verzamelaar in het middelpunt kunnen vaststellen. Mijn familie woonde in de omgeving van de Amsterdamse Vijzelstraat, en dat kun je ook aan de suikerzakjes aflezen. Een nostalgisch gevoel bekruipt me.

In het sigarenkistje zie je aan de bandjes dat mijn familie geen exclusieve sigaren rookte. Een klasgenoot liet me ooit zijn bonte verzameling sigarenbandjes zien, met prachtig uitgevoerde exemplaren van wel 15 cm doorsnee. Maar als je mijn familiecollectie bekijkt, zou je bijna zeggen dat het meer om de kwantiteit dan om de kwaliteit ging. Maar om het daarom maar weg te gooien, nee.

Ken jij ook uitstervende hobbies zoals de geluidsjacht van oom Ruud?

Ketelbinkie

“Rotterdammer blijf je je hele leven” heb ik wel eens in deze blog geschreven; dat had ik waarschijnlijk ergens gelezen, want van mezelf ben ik niet zo filosofisch. En misschien ging het oorspronkelijk wel over iemand uit een geheel andere stad: “Groninger blijf je je hele leven”, klinkt ook goed.

Bij tijd en wijle dwalen mijn gedachten af naar mijn jeugd in Rotterdam. Zo heb ik ook iets met Ketelbinkie, vraag me niet waarom, het zal iets sentimenteels zijn. Bij Ketelbinkie denken de meeste mensen aan het lied "De straatjongen van Rotterdam" en zingen dan vol vuur “Toen wij uit Rotterdam vertrokken, vertrokken wij uit Rotterdam", wat zij vooral zelf erg grappig vinden. Echte Rotterdammers trekken dan hun schouders op.

Maar Ketelbinkie is ook een stripfiguur, in 1945 bedacht door Wim Meuldijk, later ook de bedenker van Pipo de Clown. Ketelbinkie was een klein jongetje uit Ratjeknor met een enorme apenkracht, dat hij had verkregen door een experiment van professor Steekneus waarbij de spierkracht van een reusachtige mensaap via een injectie aan hem werd toegediend. Tijdens fantastische wereldreizen beleefde Ketelbinkie spannende avonturen, waarbij hij door Knots en Knars, een kleine dikke èn een lange dunne boef, werd dwarsgezeten. Zijn avonturen verschenen vanaf 1945 in diverse dagbladen, waaronder Het Vrije Volk en de Rotterdamse editie van Het Parool en vanaf 1948 ook in de wekelijkse Ketelbinkiekrant. Buiten Rotterdam verscheen het op A4-formaat gedrukte krantje als Kapitein Rob's Vrienden, en vanaf 1952 als Robs Vrienden. In het krantje stonden naast strips als Kapitein Rob en Kick Wilstra ook diverse puzzels.

In 1957 verscheen het laatste exemplaar van de Ketelbinkiekrant, dus ik heb het allemaal niet meegemaakt, en heb er zelfs nooit een in mijn handen gehad. Maar toch intrigeert het me. Zou iemand ze nog hebben?

Zeldzame ministrip opgedoken!

Herinneren jullie mijn log over ministrips uit de jaren zestig nog? Deze kleine stripalbums van koffiemerk Moccona waren geheel in de vergetelheid geraakt, tot er eindelijk een eerste verhandeling over deze boekjes op internet opdook. Dat was een stap in de goede richting, ik had het me toch niet verbeeld.

Nu is Roboman niet alleen een goede bekende van ons - hij nam eerder Zweeflogs voor zijn rekening - maar hij is daarenboven nog Ingewijde in het Stripuniversum ook. Na het lezen van mijn log beloofde hij: 'Vraag me niet wanneer, maar ik ga voor jou zo'n stripboekje regelen.' Nou is het op zichzelf al attent als iemand zoiets voor je wil doen, maar als zelfs de hoofdredacteur van Stripschrift en stripwinkelier Lambiek nooit van deze minialbums hebben gehoord, zou Roboman dat dan wel kunnen regelen? Nou, beste kijkers, hij wel! Temidden van toegestroomde belangstellenden overhandigde Roboman mij het Robin Hood-album uit de zeldzame zevendelige reeks, uiteraard zorgvuldig in plastic verpakt. Na afloop werd ik vergezeld door vier bodyguards naar huis gereden.

Bij thuiskomst heb ik meteen de cover van het album gescand, en op bovenstaande foto zie je aan de achterzijde van het boekje linksonder hoe klein het werkelijk is - tenzij je natuurlijk een ultragroot beeldscherm hebt. Nu was de ministrip inderdaad niet 3 cm hoog zoals ik inschatte, maar op het oog is het wel net zo klein als ik mij herinner. A.d.h.v. de lineaal naast de uitvergrootte cover mogen we nu toch wel officieel vaststellen dat het boekje 3,3 breed bij 4,5 cm hoog meet. Waarvan akte.

Roboman, mag ik je hiervoor hartelijk danken? Ja, het mag. La vita e bella.

Dupont-syndroom

Mijn collega M. is nou echt zo'n fijne vent die iedereen als collega zou wensen. Maar hij heeft een eigenaardigheid.

Dat is niet zo raar, want daar heb ik er veel meer van, maar zíjn eigenaardigheid vind ik bijzonder. Het is weleens het Jansen en Janssen-effect genoemd, naar de warrige detectives uit de Kuifje-strips. Waar gaat het om? Als ik in een gesprek zit met M. erbij, dan gebeurt het geregeld dat M. mijn bewering beaamt en mijn laatste zin herhaalt, net zoals Jansen en Janssen dat over en weer wel doen. Onderwijl knikt M. dan heftig alsof hij bevestiging zoekt. Ik vind het elke keer weer komisch.

Mijn voorstel is om dit fenomeen "het Dupont-syndroom" te noemen, waarbij ik verwijs naar de oorspronkelijke (Franse) naam van één van beide detectives. Is er iemand tegen?

Stripboekjes van Moccona

In de jaren 60 had ik drie piepkleine stripboekjes met de beknopte levensloop van Jules Verne, Edison en Gallileï. Je kreeg zo'n boekje indertijd bij een pot instantkoffie cadeau. Omdat de boekjes slecht waren gelijmd vielen ze al snel uit elkaar, en na herhaalde reparatiepogingen belandden ze uiteindelijk bij het oud papier.

In 2006 bezocht ik met mijn gabber de Haarlemse Stripdagen, waar een vitrine was te bezichtigen met de verzameling miniatuurstrips van Joost Pollmann. Als vanzelf kwam de herinnering aan die Mocconaboekjes weer boven, terwijl die in de vitrine opvallend genoeg ontbraken. Ik benaderde Pollmann, maar hij kon me helaas niet verder helpen, kende de Mocconaboekjes niet. Ook bij het doorgaans goed ingevoerde Stripantiquariaat Lambiek wist men niets van de minireeks, en toen ik bevriende verzamelaars naar die boekjes van amper 3 centimeter groot vroeg, konden ze me ook niet verder helpen.

Gisteren was het even rustig op mijn werk, en schoten mij die verdraaide boekjes weer te binnen. Vooruit, even googlen dan maar... Bingo! Een informatief stuk over de gezochte stripbiografietjes, geschreven door Eric Erres. Dankzij het dubbeltje op de begeleidende foto werd meteen duidelijk, dat de boekjes geen 3 maar zo'n 5 centimeter groot waren. Maar niet getreurd, verder klopt mijn herinnering helemaal. De schrijver wist bovendien de hand te leggen op een Moccona-advertentie uit 1967, waarin de zeven deeltjes over Edison, Chaplin, Mozart, Jules Verne, Gallileï, Robin Hood en Hercules worden aangeprezen. Ik kwam er vroeger dus nog vier tekort.

Het zou aardig zijn als ik zo'n boekje nog eens in handen kreeg, maar wanneer zelfs deskundigen de miniboekjes niet kennen, dan moet het wel een zeldzaamheid zijn en dat kost doorgaans een lieve duit. Maar dankzij internet hebben we gelukkig de foto's nog.

Van welke strips smulde jij als kind?

Natalie

In de hoogtijdagen van de jeugdbladen was menig kind op Taptoe geabonneerd. Het weekblad werd via school verspreid, en als we van de juf om kwart voor vier uur nog even wat voor onszelf mochten doen, greep ik de nieuwe Taptoe en bladerde snel door naar de strips en de moppen. De vele tekstverhalen, ongetwijfeld zeer informatief en spannend, sloeg ik over. Eerst natuurlijk de achterkant met Yogi Beer, dat was lachen. Dan Humpie Hunebed, een humoristische spionagestrip uit de oertijd, en natuurlijk de cartoon met Pruttel.

Maar het mooiste bewaarde ik voor thuis: Natalie. Wat een geweldige stripheldin was dat! Terwijl deze onafhankelijke blondine zich in gevaarlijke avonturen stortte, was het juist haar vriend die zich onnodig ongerust maakte en haar redder in nood wilde spelen. In 1972, toen meisjes nog meisjes waren en jongens jongens, was dat de omgekeerde wereld. Per seizoen werd maar één Natalie-avontuur geplaatst, en die andere avonturenstrips vielen eerlijk gezegd minder in de smaak. De halfrealistische tekenstijl en de vlotte verhaallijn droegen ongetwijfeld bij aan de populariteit. Gelukkig heb ik later vele jaargangen Donald Duck, Sjors, Pep en Taptoe laten inbinden, dus op een onbewaakt moment trek ik Natalie nog wel eens uit de kast, om te checken of ze nog altijd gangsters trotseert, want ze moet inmiddels toch tegen de zestig lopen.

Nieuwsgierig geworden probeerde ik iets meer over Natalie te weten te komen. Je zou toch zeggen dat internet weinig geheimen meer kent, een index van alle Peps, geen probleem, de Nederlandse Mads op een rij, een makkie, maar feiten over, of herinneringen aan de Taptoe: niks. Ben ik dan zo'n beroerde Googelaar? Ja, Humpie Hunebed wel, maar die stond eerder in de Sjors. Bij de Natalieverhalen wordt geen tekenaar of schrijver vermeld, maar het is duidelijk een Franse strip, dus probeer ik 'Natalie', 'Nathalie' en 'bande dessinée'. Nop, alleen een gelijknamige gagstrip van recentere datum. Ook 'heroines de bande dessinée' levert niets op. Onvoorstelbaar toch? Er moeten toch kinderen in Nederland en Frankrijk zijn die deze strip hebben gevolgd, en enthousiast een logje aan hun jeugdheldin hebben gewijd?

Het zit me toch niet helemaal lekker, dus nog maar eens de Taptoe erbij gepakt. Niets, maar al bladerend tref ik wel de vervolgstrip 'Frank en Drago' aan, in een stijl die aan Natalie doet denken. En daarbij wordt wél een naam vermeld: Bernard Dufossé. Aaaaaaaaah, nu geeft Google wel thuis! Dufossé, geboren in 1936, blijkt Nathalie al in 1965 voor het tijdschrift 'Record' te hebben gecreëerd, en de reeks liep door tot 1974. Zo te zien zijn er nimmer albums van Nathalie verschenen, en aangezien de houdbaarheid van tijdschriften beperkt is, vrees ik dat met die Taptoes en Records ook alle jeugdherinneringen in de versnipperaar zijn verdwenen.

Of kan iemand zich Natalie nog herinneren?

Geheugensteuntje ABBA's Björn 2

Ten tweede male brengen wij de ABBA-saga in herinnering, om het ernstige geheugenverlies van Björn Ulvaeus enigszins te lenigen.

Opmerkelijk detail in deze stripaflevering: Anni-Frid onthult dat zij de dochter was van een Duitse onderofficier. Maar zij was meer dan dat, zij was het resultaat van het Nazi-project Lebensborn, waarin Nazi's grootschalig arische kinderen verwekten t.b.v. Hitlers duizendjarig rijk. Niet zo verwonderlijk dus dat grootmoeder met het kind Noorwegen verruilde voor een frisse start in Zweden.

Simon

Simon heeft een spin op zijn bril  en poep op zijn kuif.

Mijn tandarts zit in Amsterdam Noord,  maar soms moet ik naar het centrum, vlak bij het Rijksmuseum. Daar moet ik zijn voor wat extra handelingen. Die extra tandarts zit aan de Weteringschans, tegenover het Weteringplantsoen en met uitzicht op het museum.   

Daar staat, in het plantsoentje, de buste van Simon Carmiggelt.

Ik zorg ervoor dat ik een minuut of 10  vóór de afspraak bij de tandarts ben, want dan kan ik even langs het beeld om te kijken of-ie er goed bij staat. Aan de achterkant staat dat het borstbeeld door Kees Verkade is gemaakt. Dat heeft Kees V. perfect gedaan, veel beter dan de grimas-mond die nog schever zit dan Simon 'm ooit had, zoals te zien op de buste die in de Stadsschouwburg staat (je moet bij het tweede balkon links zijn om 'm te bekijken).

Simon. Je moet een paar stappen het plantsoentje in doen om bij hem te staan. Ik pak een papieren zakdoekje en veeg zijn hoofd schoon. De spin zet ik in een struik en de poepjes wrijf ik weg. Simon woonde aan de overkant, hield daar met zijn vrouw de wildste feesten.

Dag Simon, niemand leest je meer, geloof ik. Ik wel, hoor. Wacht, bij je slaap zit een spinnenweb, dat haal ik even weg. Met een papieren zakdoek en wat spuug kan ik die poep op je kuif wegpoetsen. Gelukkig sta je al stil...

Jeugdjuweel

In de jaren zestig kwam op onze katholieke basisschool jaarlijks een pater langs, die de leerlingen vol enthousiasme over zijn 'Jeugdjuweel' vertelde. Dat prachtige vakantieboek bood veel avontuur, raadsels, beeldverhalen, ach, eigenlijk te veel om op te noemen.

Het is lang geleden, maar het staat me nog goed bij hoe overtuigend de pater over de kwaliteiten van het boek sprak, en ik meen zelfs met 'zachte g', dat zijn de échte. En het was niet alleen leuk voor jezelf, nee, ook al je broers en zusters - de katholieke kinderrijke gedachte - zouden er fijne uurtjes aan beleven. De opbrengst was ook nog eens voor de missie in (w)arme landen bestemd, dus eigenlijk was het een win-winsituatie. En dat alles voor slechts ƒ 1,25! Je kreeg meen ik een bestelkaart mee naar huis.

Na verloop van tijd kregen we ook de Jeugdjuwelen van oudere neven, die vonden dat inmiddels kinderachtig, en die exemplaren hebben we keurig bewaard. Vandaar hierboven een Jeugdjuweel van vóór mijn schooltijd, waarschijnlijk uit 1958/59. Wat mij daar zo aan opvalt, is dat de paters een boek publiceerden, waarop mensen met buitenaardse wezens staan afgebeeld. Zouden de missionarissen de mogelijkheid van buitenaards leven serieus hebben genomen? Of hadden ze gewoon een fraaie tekening van een buitenlands blad aangekocht? Ach nee, missiewerk bij buitenaardse wezens, dat was weer zo'n bespottelijke gedachtekronkel van mij. De enige buitenaardse wezens die het katholicisme kent zijn de engelen Gods, en daarmee uit.

Tot ik laatst de achterkant van het boek onder ogen kreeg - zie foto onder - en waarachtig: een enorm ruimtestation gevormd uit de letters MSC (Missionarii Sacratissimi Cordis), met een opstijgende raket om het universum te kerstenen!

En wat schreef Gabriel Funes, directeur-astronoom van de Paus, onlangs in het Vaticaanse dagblad? Onder de kop 'De vreemdelingen zijn mijn broeder' verklaart de internationaal hoog aangeschreven wetenschapper, dat hij ernstig rekening houdt met leven op Mars. Sommige ruimtewezens kunnen zelfs vrij van zonden zijn, speculeert hij verder. En om het aanzien van zijn wetenschappelijk instituut te vergroten, organiseert het Vaticaan komend jaar een internationale conferentie ter ere van Charles Darwins 200ste geboortedag. Ongelooflijk!

Breaker Boys

Onderstaande foto heeft me geraakt. Nog geen honderd jaar geleden werd de foto door de Amerikaanse fotograaf Lewis Hine gemaakt. Inderdaad in "the land of the free and the home of the brave": de Verenigde Staten van Amerika.

In die tijd was er al wel aandacht voor het droeve lot van kinderarbeiders, die de fabrieken en mijnen bevolkten, maar de misstanden duurden voort. Op de foto zijn zgn. "breaker boys" te zien in de steenkolenmijn van Zuid-Pittston, Pennsylvania. Dagelijks ploeterden zij 16 uur tussen de uit de mijnschacht opgehaalde en in stukken gebroken leisteen om er de steenkool uit te scheiden.

Deze foto gaf de campagne tegen kinderarbeid een belangrijke steun in de rug. Maar het duurde uiteindelijk nog tot 1938 voor een federale wet tegen kinderarbeid werd aangenomen.

Kijk die droeve koppies toch...

Vertaalproblemen

Nederlands

Engels

Stofwisselman?

Het eerste wat me bij 'stofwisselman' te binnen schiet is een stripheld met laxerende werking. Maar het zit (helaas) iets anders in elkaar, want Metamorfo 'de stofwisselman' kan zijn lichaam in verschillende scheikundige elementen veranderen, wat hem menigmaal van pas komt.

Hoe dat allemaal zo is gekomen kun je hier zien, want wonderlijk genoeg verschijnen er in Amerika nog altijd afleveringen. Nu kan ik uiteraard enkel en alleen oordelen over deze ene uitgave uit 1969, maar zelfs voor een tweederangs comic heeft deze strip een erg slordige verhaallijn met voorspelbare cliffhangers en het tekenwerk is ongeïnspireerd.

Op de bijbehorende zwart-wit poster rechtsboven - met die knullige Nederlandse belettering - is echter te zien dat er in die tekenstudio ook talent rondliep, want hier verraadt zich een tekenaar die het werk van Will 'The Spirit' Eisner kent.

Mocht je bij het lezen van dit artikel toch onverhoopt buikklachten krijgen, dan kun je bij Classics Nederland B.V. verhaal halen, al kun je er donder op zeggen dat het een zwak verhaal zal zijn.

Matrozenpakje

Toen ik jaren geleden Pietje Bell verslond kon ik me redelijk verplaatsen in wat die jongen allemaal meemaakte en uitvrat. Niet dat ik zelf zo'n boender was, maar had wel een levendige fantasie. Er was echter één ding waar ik niets mee had: Pietje droeg, tijdens een uitstapje met zijn zus Martha naar Scheveningen, een matrozenpakje... en hij vond het wat fijn!

Een matrozenpakje??? Wat is dat voor onzin, dat is voor watjes. De plaatjes in het boek spraken ook niet echt tot de verbeelding. Lees een stukje mee.

Ik was er klaar mee, tot ik vorig jaar in het Amsterdams Historisch Museum met open mond naar een vitrine stond te kijken. Daar zag ik het meest stoere pak dat een jongetje zich maar kon voorstellen, weliswaar met lange broek, maar verder precies zoals het hoort.

Kauwgumplaatjes

Het sparen van kauwgumplaatjes, we hebben de kwestie al eerder aangesneden, roept vele herinneringen op. Zo meen ik mij te herinneren dat Stimorol Gum vroeger plaatjes had met vrolijke blauwkleurige (ruimte)monsters met enorme kauwende koppen. Tijdens de Sterreclame werden er ook tekenfilmpjes van vertoond. Of zou ik me nu totaal vergissen en was het een ander merk of product? Ik kan het zo snel niet terugvinden op internet. In Amerika worden oude rages echter gekoesterd.

Begin jaren tachtig waren de Cabbage Patch Kids opeens helemaal in. Wie kent ze nog, die lappenpoppen met zo'n stupide ronde kop? Uit weeromstuit werden er kauwgomplaatjes van de Garbage Pail Kids uitgebracht, waarop de zoetsappige lappenpop in pijnlijke situaties werd afgebeeld. Dat vond de poppenfabrikant weer niet prettig - kwestie van copyright - waarna een rechtszaak volgde. Uiteindelijk werd de zaak in der minne geschikt, en de poppen op de kauwgomplaatjes kregen een afwijkend uiterlijk. Commercie en satire: een moeizame combinatie.

Padmos

Verderop bij ons in de straat, de Rotterdamse Hooidrift, was vroeger een klein kruidenierszaakje gevestigd: Padmos heette het; voorzover ik weet was het genoemd naar de man die er altijd stond, maar zeker weet ik het niet. In mijn herinnering was er ook een vrouw, maar dat was volgens mij zijn zuster.

Het winkeltje was klein, erg klein, maar je kon er letterlijk alles krijgen: Van de gebruikelijke kruidenierswaren tot de lekkerste kaas die ik ooit at (hoewel, misschien was dat wel op een boterham die mijn moeder klaarmaakte toen we picknickten op de Renderklippen in Epe nadat we bij een boerderij kaas hadden gehaald).

Alles stond gestapeld en door elkaar, maar Padmos, zoals iedereen de kleine gezette man noemde, kon alles feilloos vinden. Hij was altijd goedlachs, maar achter die lach zag je ook een soort treurnis. Zijn zuster, laat ik haar maar zo noemen, droeg altijd een wit schort en had een pinnig voorkomen, In al die tijd heb ik hen nooit een vriendelijk woord horen wisselen. Ze leken elkaar niet te zien en hielden zich alleen met hun eigen klussen bezig. Behalve als een klant om een artikel vroeg dat "zus" niet zo gauw kon vinden: dan kreeg die klant dat rechtstreeks van Padmos, met een brede glimlach, maar zonder enige blik van verstandhouding met "zus".

Ik zou er nog wel eens kaas willen halen, maar Padmos is al jaren dood en het pand heeft daarna een rumoerig bestaan gekend: van een distributiepunt van een krant via een groothandel tot een drugspand. Toch maar weer eens langs rijden en kijken wat er nu zit.

De geur van Silly Putty

HET WONDERSPEELGOED DER 20STE EEUW
Eind jaren 60 kreeg ik voor mijn kinderverjaardag een populair cadeau: een geel plastic ei met Silly Putty erin. Het was grijskleurige kneedplastic [i.t.t. tot roze putty in de advertentie boven] waar je 1. lekker mee kon kneden, 2. keihard mee kon stuiteren, 3. krantenfoto's mee kon kopiëren en 4. fijn aan kon ruiken, want er zat een vreemd chemisch luchtje aan.
Vraag niet hoe, maar het kneedbolletje werd na verloop van tijd kleiner en er kwam een barst in het bewaarei, waardoor de elasticiteit van de putty verminderde. Je probeerde natuurlijk van alles uit en al knedend rolde je ongetwijfeld ook ongerechtigheden in het kneedplastic en door krantenfoto's te kopiëren werd het spul ook grauwer. Toen er nauwelijks meer iets van over was, kwam mijn vader met de oplossing. Hij was bouwvakker en vroeg een collega om een bolletje blauwe stopverf. En al stuiterde die surrogaat-putty voor geen meter en stonk het nog anders ook, je kon er wel lekker mee kneden en tijdschriftfoto's mee kopiëren! En omdat het toch gratis was, gaf mijn gulle vader mijn broers ook zo’n kneedkluitje.

UITVINDER WRIGHT
Ingenieur James Wright ontdekte in 1943 bij toeval een kneedbare kunststof, maar zijn werkgever General Electrics wist er geen praktische toepassing voor te bedenken. Wright noemde het materiaal Nutty Putty en speelgoedketen Block Shop nam het met succes op in het assortiment. Later dat jaar besloot de eigenaresse vreemd genoeg om het kneedplastic weer uit de verkoop te nemen.

SILLY?
Block Shops p.r.-man Peter Hodgsons zag zijn kans schoon en liet het kneedmateriaal - vlak voor Pasen 1950 - in een plastic ei verpakken en noemde het Silly Putty. De verkoop verliep matig tot tijdschrift The New Yorker dat jaar een artikel aan het kneedspul wijdde. Hodgsons' kostje was toen gekocht en het nieuws dat Apollo 8 in 1968 Silly Putty mee naar de maan nam om gereedschap vast te zetten, deed de verkoopcijfers ook geen kwaad. Toen Hodgsons in 1976 overleed, werd zijn persoonlijk bezit op 140 miljoen dollar geschat!

Fred Haché

Natuurlijk is Fred Haché geen echte jeugdheld. Zelden een slechtere moppentapper aan het werk gezien.

Maar wat zaten we met z'n allen op het puntje van onze stoel, want er gebeurde van alles in die shows, en vooral van alles van wat God verboden had. Later begrepen we dat alles tot in de details was uitgedacht door Wim T. Schippers en dat Fred [Harry Touw] en Barend Servet [IJf Blokker] en later Sjef van Oekel [Dolf Brouwers] slechts figureerden in hun eigen show.

Fred is alweer ruim tien jaar niet meer onder ons, maar gelukkig zijn de shows niet verloren gegaan. De VPRO heeft onlangs de eerste van een achttal DVD gepubliceerd waarin het TV-werk van Wim T. wordt gepresenteerd.

Maar waarom die DVD's gekocht? Je kunt ook gewoon deze link volgen.
Hoewel zo'n link weer niet zo handig onder de kerstboom past.

Bazooka Joe quiz

In haar reactie op Batmanplaatjes haalde Tien herinneringen op aan Bazooka Joe-kauwgum. Toen bedacht ik opeens dat er nog een paar van die kauwgumstripjes in mijn werkkamer lagen, met dit logje als resultaat.
In de wikkel rond de Bazooka Joe-kauwgum zat een stripje meegevouwen, en dat maakte het snoepgoed erg aantrekkelijk voor kinderen. Die strippapiertjes waren bescheiden van afmeting - 6 bij 4,5 cm - en de inkleuring was ronduit vlekkerig, waardoor onduidelijke plaatjes af en toe moeilijk te begrijpen waren. Vermoedelijk stammen deze stripjes uit begin jaren 70.
Op sommige afleveringen - nu put ik uit mijn herinnering - waren slechts drie plaatjes afgebeeld en werd in de resterende ruimte reclame gemaakt voor een Bazooka Joe-catalogus. Als kind heb ik dat krantje ooit aangevraagd, en voor mijn broers verjaardag een cadeau besteld. Het was zo'n fijne blikken zaklantaarn, ook geschikt als seinlamp en met de keuze normaal, rood of groen licht. Ja, die Bazooka Joe was méér dan een knaap met een stoere naam; er ging waarachtig een hele wereld achter schuil, waar je als kind bij kon wegdromen.
Maar als je mij nu vraagt wie van bovenstaande figuurtjes Bazooka Joe eigenlijk is... Weet je wat?
Vertel jij het maar!

- De oplossing

Vinken

Ome Piet, jullie kennen hem wel, heeft in zijn leven heel wat afgetekend.
Op latere leeftijd legde hij zich vooral toe op het tekenen van vogels. Mijn moeder kreeg een keer deze tekening van hem.

Jarenlang hing de prent aan de wand en al die jaren vroeg ik me af welke vogels het waren. Ik ben niet zo thuis in de vogelarij en heb het ook nooit aan Ome Piet gevraagd, domweg omdat ik hem niet zo vaak zag en àls ik hem zag, dan dacht ik er niet aan. Daarom ga ik er voor het gemak vanuit dat er vast wel een vink tussen zit, maar heb eigenlijk geen flauw idee.

De vraag luidt: Welke vogels zijn hier getekend?

Het is dus geen quiz, maar wel een prijsvraag:
Wie het antwoord weet mag de tekening downloaden!!!!

Kapitein Rob

Wie heeft het niet gelezen? De strips van Kapitein Rob. Vast een aantal van jullie, maar ik dus wel.

Het maakte wel indruk op me. De sfeer in die strips was zo bijzonder. Niet zo maar een doorsneeverhaal, maar op één of andere manier werden volstrekt absurde verhaallijnen geloofwaardig.

Ongeveer een jaar geleden ontstond het idee een film te maken welke op deze strips gebaseerd was. In de hoofdrollen Thijs Römer (Rob) en Katja Schuurman (vriendin Paula) en Arjan Ederveen als de kwaadaardige porfessor Lupardi.

De opnamen beginnen in april en eind 2007 draait de film in de bioscoop. Tja, wat moeten we ervan zeggen? Afwachten maar. Ik heb er echter geen goed gevoel bij, de sfeer uit die strips is wel heel speciaal.

En dan met Thijs Römer... dat redt-ie nooit .....

Oliebollen

Kerstvakantie lang geleden.

Om een uur of half tien ga ik naar beneden. Ik doe de kamerdeur open en een vreemde lucht komt me tegemoet. "Voorzichtig lopen!" roept mijn moeder vanuit de keuken. Hoewel... is dat mijn moeder wel? Voor het kozijn hangt plasticfolie waardoor de vrouw erachter onherkenbaar is; ze heeft bovendien een haardoek om. "Niet bij de kachel komen en voorzichtig lopen"; roept ze. Nieuwsgierig geworden ga ik bij de gaskachel kijken en zie twee levensgrote pannen staan met een natte theedoek eroverheen. Wat is hier aan de hand? Op het moment dat ik een doek optil wordt vanuit de keuken geroepen: "En die doeken niet optillen".

Ik loop naar de keuken en schuif het plasticfolie opzij. Een zware walm komt me tegemoet. "Doe je dat plastic gelijk weer dicht, want anders gaat het in de kamer zo stinken." Het is toch echt mijn moeder, maar ze ziet er niet uit. De haardoek strak over haar krullen, een oud schort voor, een dikke trui aan met de mouwen omhooggeschoven. En wat is het koud in de keuken. Dat is niet zo gek, de deur naar het balcon staat wagenwijd open. Anders gaat het zo stinken, herhaalt ze zichzelf.

Je bent net op tijd, want ik ga de eerste oliebollen bakken". Met een glimmend gezicht komt Moe met één van de twee grote pannen de keuken in en zet die naast de walmende zwarte oliepan. "Zit daar ook sucade in?", vraag ik bijdehand, want dat vinden we allemaal smerig. Jawel, maar ik heb het gemalen, zegt ze. Met een grote lepel roert ze even in het beslag en pakt dan twee eetlepels. Behendig draait ze die door het beslag, dan rondom elkaar en voor ik het weet drijven er een paar klodders beslag in de oliepan, die al snel langs de rand bruin worden.

Met een vork worden de bolletjes omgedraaid zodat de andere kant ook bruin kan worden. Met een schuimpaan vangt mijn moeder de oliebollen en dumpt ze in een vergiet. Dat wil ik nog wel eens zien: "Kijk", roept Moe enthousiast, "daar is het Oliebollenmannetje".
En verdomd: daar in de pan geven de beslaguitlopers één van de bollen de vorm van een kromgebogen mannetje. Mag ik ook een keer? Natuurlijk, als ik voorzichtig doe, en daar bak ik mijn eerste oliebol. Na de tweede keer gaat de lol eraf en laat ik mijn moeder het karweitje afmaken.

Even later worden grote schalen uitgestald om de bollen uit te laten dampen. Die middag mogen we de eerste proeven en ik zweer je: Zo lekker als die, heb ik ze nooit meer geproefd.

Hoe kom jij dit jaar aan je oliebollen?

Bukshag

Over ome Piet hebben we het al eens eerder gehad: mijn favoriete oom die op 28 "okvember" jarig was. Hij had altijd wel een verhaal of  een opmerking die bleef hangen.

Zo vertelde hij eens dat zijn vader tijdens de crisis voor de oorlog geen sigaretten meer kon betalen maar smachtte naar een trekje. Samen met zijn vader ging Pietje naar buiten om sigarettenpeukjes te verzamelen en die werden aan de keukentafel uit elkaar gepulkt. Van deze tweedehands tabak, in de volksmond 'bukshag' genoemd, werden drie nieuwe saffies gedraaid en zo kon zijn vader er weer even tegen.

Volgens Wikipedia:
"Bukshag is tabak, afkomstig uit half opgerookte sigarettenpeuken. Onder arme rokers bestaat de gewoonte om deze tabak opnieuw te gebruiken om sigaretten te maken. De naam houdt verband met het bukken dat nodig is om de peuken op te rapen.
Bij elke trek die een roker van een sigaret neemt, slaat een deel van de bij de verbranding vrijkomende teer neer op de tabak die nog niet is verbrand. Bukshag bevat om die reden meer teer dan reguliere tabak, waardoor het roken van bukshag nog ongezonder is."

Ome Piet rookte zelf ook flink, maar is 87 geworden.
Hij genoot van het leven.

Changes

Het zal 1976 geweest zijn dat ik via Winfried met David kennismaakte. Vanaf het begin klikte het tussen ons. Natuurlijk was hij een beetje vreemd, en hij had iets afstandelijks, maar wat een interessante kerel. Hij had vernieuwende ideeën; veranderde continu van outfit. En wat een stem!

Hij schreef al zijn nummers zelf en daar had ik veel respect voor. Ik werd een echte fan en was zeker niet de enige.

Na zeven vette jaren kwam de dag dat ik hem voor het eerst zag: Het was 1983 en hij trad op in de Kuip, had zijn haar in een snelle look en droeg een oranje maatkostuum. Het bleek het begin van de 'zeven' magere jaren": dubieuze duetten met Tina en Mick en een tenenkrommende Tin Machine. Het kwam nooit meer echt goed tussen ons.

In 2004 hebben we elkaar nog gezien, nu in de Arena en het voelde weer als vanouds. Helaas moest hij enkele weken later in het ziekenhuis worden opgenomen met hartklachten. Het gaat nu redelijk goed met hem en hij schrijft weer nieuwe nummers. Als-ie maar niet ....

Maar wat heb ik die eerste jaren van hem genoten.

Tante Bets en Ome Han

Ze woonden in de Bergstraat, vlakbij de gevangenis aan de Noordsingel in Rotterdam. Tante Bets en Ome Han. We kwamen er niet zo heel vaak, maar werden altijd met open armen ontvangen.

Hun propvolle woonkamer was een toonzaal van snuisterijen. Een bruidspop in een stoel, op de grond naast de gaskachel een koperen vuurtoren, een staande asbak van glimmend gepoetst messing met zo'n drukker waarmee je de as zo mooi kon laten verdwijnen, gigantische planten in enorme bakken, porceleinen hondjes en poesjes, houten en stenen huisjes, van die duitse beeldjes van spelende kinderen (Hummeltjes ?) en nog veel meer.

Zij hadden zelf geen kinderen, maar als kind werden wij uiterst gemoedelijk behandeld. Maar niet aan de glimmende koperen spullen komen, natuurlijk.

Hun omgang met elkaar leek uit louter rituelen te bestaan. Als ze wel eens bij ons kwamen, bijvoorbeeld voor een verjaardag, dan belden ze steevast 's morgens klokslag half elf aan en kondigden alvast aan dat ze "gezellig de hele dag" zouden blijven. Zo rond een uur of half zes maakte ze aanstalten om te vertrekken.

"Bebbetje", vroeg Hannes dan, "ben jij al naar de WC geweest?"
"Nee, ga jij maar eerst"
En daar ging Han, deed eerst zijn horloge af en rolde op weg naar het toilet de mouwen van zijn overhemd op. Na enkele spannende minuten op het toilet kwam hij de kamer weer binnen, nog steeds de mouwen opgerold en de handen in de lucht. Op ons toilet was nl. geen wasbakje, dus moest hij zich in de keuken bij "de gootsteen" verfrissen. Met een zucht nam hij dan weer naast zijn Bebbetje plaats en bracht zijn mouwen en horloge weer in fatsoen.

Mijn moeder vroeg dan of ze niet bleven eten, maar dat kwam nooit uit, want dan werd het zo laat. Kortom, om half elf zaten ze er nog en speculeerden over de duistere route naar de tramhalte en het gespuis dat je op straat kon tegenkomen. Het eindigde er meestal mee dat een van mijn oudere broers hen maar met zijn auto thuisbracht. Maar niet voordat Hannes nog een keer naar het toilet was geweest.

De man van schroot pakt terrorisme aan [2]

Ed en Ben vinden op de schroothoop een oude robot. Met deze krachtpatser denkt het tweetal een eind te kunnen maken aan alle kwaad in de wereld, te beginnen met het terrorisme.

Voor onze kijkers die deel 1 van ‘Arie, de Man van Schroot’ hebben gemist, herhalen wij dit deel met daarop aansluitend de opvoedkundige ontknoping: ‘Dat zal ze leren!’

Smoke

Ome Dirk en tante Aal woonden in Laren. Midden in het dorp stond een geweldige boerderij met een rietdak tot op de ramen van de huiskamer. Als je er binnen kwam was er eerst een soort tussenkeuken, dan de keuken en dan de gezellige huiskamer. Als die boerderij daar nu nog staat moet hij een fortuin waard zijn. Maar dat wist ik natuurlijk niet toen ik daar op visite kwam, hij was er gewoon.

In de huiskamer keek ik altijd naar het randje op de muur. Ik zou dat nu een lambrisering noemen. Oom Dirk had daar een aantal koperen kogelhulzen, die tante Aal dan voor hem moest poetsen. En heel veel andere koperen dingen die gepoetst moesten worden. Verder was er niets in die huiskamer, alleen volwassenen die koffie dronken of iets uit heel kleine glaasjes.

Tenzij hun zoon er was, dan keek ik naar hem. Dat was maar heel soms, want hij zat op de grote vaart en was daar kok of zoiets. In elk geval kon hij koffie halen voor het hele gezelschap zonder 'n blad. Hij kon de kopjes met schoteltjes allemaal op zijn arm kwijt, tot bijna op zijn schouder. Dat was bijna een circus-act.

Oom Dirk en tante Aal kwamen ook wel eens bij ons thuis. Dat vond ik helemaal niet leuk, want ze gedroegen zich alsof ze mijn ouders waren. Dat ik mijn handen moest wassen of mijn haren moest kammen. Of knippen, zelfs. Raar eigenlijk dat mijn ouders daar niets van zeiden.

Oom Dirk rookte sigaren. Ik ken niemand meer die dat nog doet.

Als Ome Dirk er was, en hij zijn sigaren rookte en uit de kleine glaasjes dronk vond ik het wel mooi. Maar dan moest wel de zon in de huiskamer schijnen. Dan dreef er een oceaan van rook in de kamer, een meter boven de grond. Dat kon je zien als de zon erop scheen. Een blauwe rookoceaan, die gelijk kapot ging als iemand de kleine glaasjes weer ging vullen.

's Avonds aten we van de goeie borden en er was kippensoep met vermicelli vooraf. Daarna stapten ze gelukkig weer in hun Fiat, terug naar Laren.

Superzegels

US Post verraste ons vorige maand met een postzegelserie die je niet over het hoofd kunt zien.

Het is een illuster rijtje superhelden dat zich op deze plakkers heeft verzameld:

Superman, Supergirl, Batman, Hawkman, Plastic Man, Aquaman, Green Arrow, Green Lantern, Wonder Woman en The Flash.

Maar ik mis er nog wel een paar. Wie mis jij ?

Avontuur

De avonturen van zeilschip De Vrijheid, de avonturen van Tom Poes , wie kent deze klassiekers niet ?
In de 50-er en 60-er jaren, de topjaren van het avontuur, beleefden onze helden dingen waar de jeugd van toen met rode oortjes in kon wegdromen. Dat was het tijdsbeeld: de gemiddelde kennis van de wereld was laag te noemen, in Amsterdam wist men bij wijze van spreken niet eens waar Diemen lag. Er waren nauwelijks informatiebronnen. Niet gek dat een verhaal als de avonturen van meneer Prikkebeen toch zeer tot de verbeelding sprak, Prikkebeen ging immers naar Amerika, het land van cowboys en indianen ! Ook Bulletje en Bonestaak bereisden de wereld en maakten vreemde dingen mee.

Toen de hele wereld was bereisd door de virtuele helden werd het tijd om de aarde te verlaten. Zo kwam Flash Gordon terecht op de planeet Mongo, Kuifje op de maan , en Sjors en Sjimmie op de Pintoplaneet. Zelfs de zeeheld kapitein Rob trok op zeker moment de ruimte in. Dat er ook dicht bij huis nog voldoende avonturen te beleven waren bleek wel uit de wederwaardigden van Paulus de boskabouter, die in zijn bos door vreemde figuren omgeven was, hetgeen genoeg stof tot avontuur opleverde. Ook heer Bommel en Tom Poes hoefden vaak niet ver te reizen om in merkwaardige landen het nodige mee te maken. Bij Bommelstein linksaf, even de zwarte bergen door en ze waren er.

Nu in het heden heb ik wel eens een poging gedaan om de avonturen van toen aan mijn kinderen voor te lezen. Paulus ? Daar vinden ze helemaal niets aan. Paulus is een verstokte vrijgezel met een vreemde haat-liefde verhouding voor Eucalypta en Oehoeboeroe is een bemoeizuchtige betweter. Sjors en Sjimmie naar de pintoplaneet ? Nogal ongeloofwaardig want kermisraketjes kunnen helemaal niet losschieten met de huidige strenge veiligheidseisen, en de dichtsbijzijnde mogelijk bewoonde planeet bevind zich ver buiten het melkwegstelsel. Prikkebeen naar Amerika ? Daar is het gemiddelde kind van tegenwoordig al eens op vakantie geweest. En die Bulletje en Bonestaak hebben mogelijk een of andere besmettelijke stofwisselingsziekte.

Ik sta wat verslagen voor mijn kast vol gekoesterde avonturenboeken uit mijn jeugd, toen de wereld nog onbekend en ongecompliceerd was, en moet voorzichtig concluderen dat er geen avontuur meer is.

Roboman

De man van schroot pakt terrorisme aan

Ed en Ben vonden op de schroothoop een robot, waarvan ze uit het verweerde opschrift alleen nog 'Arie' kunnen ontcijferen.
Ed zou Ben niet zijn - en andersom - als ze niet met Arie, de man van schroot, de wereldproblemen zouden aanpakken.

Eerste filmvoorstelling toch in Amsterdam

LAATSTE NIEUWSAMSTERDAM verzorgde 110 jaar geleden de allereerste filmvoorstelling van Nederland, niet Scheveningen. In "Uit de oude draaidoos" stelde Simon van Collem, dat de eerste Nederlandse filmvoorstelling in het Scheveningse Kurhaus werd gegeven en wel op dinsdag 9 juni 1896. Maar Dibbets en Van der Maden onthullen in "De geschiedenis van de Nederlandse film en bioscoop tot 1940" dat de eerste filmvoorstelling in Amsterdam plaatsvond op 12 maart 1896 en wel in de Kalverstraat op nummer 220.

Deze "Levende Photografie door middel van de Cinématographe van de Heeren A. & L. Lumière" kostte de bezoeker 50 cent. Tijdens de voorstelling van nog geen half uur stonden onder meer De Besproeier, Kindermaaltijd en De Aankomst van het spoor op het programma, films waarvan het Parijse publiek vier maanden eerder de historische wereldpremière beleefde.

FILMPREMIÈRE IN OOST-NEDERLAND Enige maanden later dat jaar introduceerde Christiaan Slieker uit Drachten de speelfilm op kermissen in het Oosten des lands. Simon van Collem schreef daarover: "Een groot deel van het publiek, dat de duivelskast met wantrouwen bekeek, dreigde tijdens een vertoning in Heerenveen alles kort en klein te slaan. Men had spoken en geestverschijningen op het witte doek gezien en twijfelde er niet aan, dat dit een waarschuwing was van Hogerhand om deze mensonterende vertoningen te staken. Wat was het geval? Men had bij vergissing een film van... negatieven naar Heerenveen gezonden. "Dit is het Teken, dat de wereld vergaat", meende een in paniek geraakte burger, die de Kinématograaf van Slieker in brand wilde steken om daardoor de duivel uit te bannen. Hij vond, zoals zeer velen destijds, dat deze levende beelden de mens in verzoeking brachten en dat de Kinématograaf een ding des duivels was."

Menseneters

Ik heb deze film rond 1980 gezien. Het gaat om een fabrieksarbeider. Elke dag gaat hij 's morgens slaperig de deur uit. Als hij het pad affietst valt hij weer in slaap. Zijn buurman doet hetzelfde en ze vallen tegen elkaar als ze de hoek omgaan. Met de ogen dicht fietsen ze naar de fabriek. Iedereen doet elke dag precies hetzelfde.

Tot de hoofdpersoon in opstand komt. De buurman fietst het pad weer af en valt in slaap, maar de ander is er niet en hij valt op de grond, Wat er dan gebeurt weet ik niet meer, maar na een hoop toestanden in de fabriek komt er een scène waarin de man zich opsluit in zijn flat, en de deur dicht metselt. De buitenmuur gaat er echter uit en zo zit er een flink gat in de flat.

Ik zie hem nog zitten, de benen bengelen over de rand.

Zijn gedrag slaat over op de anderen en meer mensen doen hetzelfde, op den duur bijna de hele wijk. Ze krijgen honger. 's Nachts gaan ze op rooftocht en vangen politie mannen. Die worden geroosterd en opgegeten.

Er is ooit een persiflage van geweest in een stripboek van Gotlib; Hamster Joviaal.

Wie weet welke film dit is? Dit is geen spelletje, ik weet het gewoon niet en zou die film nog wel graag eens zien.

Lieftallige jury Hersengymnastiek

foto: Cinema & Theater
Mieke Melcher vormde in de radioquiz Hersengymnastiek de uitermate bekoorlijke eenmansjury. Zoals eerder verhaald, werd de vraag "Hoe is de stand, Mieke" behalve een ingeburgerde uitdrukking ook de titel van een loflied. Maar wáárom was Mieke zo populair, bleef de vraag. Gelukkig kregen wij onlangs een tijdschrift in handen met een foto van deze jongedame, waarop zichtbaar is dat zij over iets beschikte, dat men sinds de verwoestende emancipatiegolven nauwelijks nog bij vrouwen aantreft: Mieke had een lieftallige uitstraling. En dat had zijn uitwerking, want "Hoe is de stand, Mieke" blijkt niet het enige loflied te zijn dat zij bij bewonderaars losmaakte, blijkens het verhaal onder de foto:

"Bovenstaande bundel charmes is Mieke Melcher, op wie het nummer van Dick Willebrandts: "Mieke" is geïnspireerd en aan wie Klaas van Beeck een nummer heeft gewijd, getiteld: "Als Mieke er eens niet was...." Deze bezongen Mieke Melcher is de eenige vrouwelijke Hilversumsche omroepster. Zij is een verschrikkelijk aardig meisje, dat tot dusver slechts omroept bij amusementsorkesten, en op mijn vraag, wat ze nu graag verder doen zou, antwoordde: "Liedjes zingen bij Frans van Capelle en zijn orkest."

Werkelijk een verschrikkelijk aardig meisje dus, dat na de oorlog zoals gezegd triomfen vierde bij het jureren van Hersengymnastiek. Niettemin mogen we ook niet onvermeld laten, dat het tijdschrift Cinema & Theater dateert van september 1944, toen alle omroepen door de Nazi's waren gelijkgeschakeld, en het toch wel enigszins omstreden was als mensen bleven doorwerken. Aan de andere kant: Mieke kondigde alleen maar liedjes aan, en ze was niet de enige die voor de radio optrad, zo lezen wij in de oorlogsjaargangen van voornoemd tijdschrift. Wim Sonneveld, Johnny Kraaykamp, Willy Alberti, Hetty Blok, stuk voor stuk zorgden zij mede dankzij hun radio-optredens voor brood op de plank.

Kortom, het zij Mieke volledig vergeven, en we kijken nog eens naar die foto van deze lieftallige verschijning. Voorts houden wij van Zweefmakreel de herinnering aan Hersengymnastiek levend, door met enige regelmaat belangwekkende vragen uit deze onvergetelijke quiz te citeren.

Mik

Ook in de jaren zeventig was het niet altijd rozengeur en manenschijn.
De KRO zond op de televisie het programma Mik uit. Een boeren-showprogramma met de Boertjes van Buuten (v/h Boer Biet en de Bietenbouwers).

Gait-Jan Kruutmoes (Kees Schilperoort) praatte een en ander in vlot Veluws dialect aan elkaar en we werden verrast op optredens van Lubbert van Gortel (Henk Jansen van Galen) en Drika (Annie Palmen) met nummers als: Bij Mien op de Boerderieë. Daarnaast trad Bertus Bolknak op als conferencier.

Vooraan vlnr: Bertus, Lubbert, Drika en Gait-Jan

Na het overlijden van Lubbert kwam Boer Voorthuuzen (Ab Hofstee) bij de show.

Voorthuuzen en Drika

Schilperoort opende na de herkenningstune altijd met de woorden "Gait-Jan Kruutmoes zegt: Goeienaovond", waarna het het veelal oudere publiek massaal antwoordde.
Een uurlang brave humor en zouteloze liedjes, waar ik met minachting op neerkeek.

Maar als ik nu de foto's bekijk vertedert het toch een beetje.

Loflied op Sjors

Sjors is een regelmatig bezoeker van ons weblog en toen ik bijgaand vooroorlogs lied aantrof, leek me dat wel een goede aanleiding om een loflied op "Sjors, voorzitter van de Rebellenclub", te plaatsen.

Complete werk van Bob Wallagh

Na het uitbrengen van de complete werken van scribenten als Willem Frederik Hermans en Godfried Bomans wordt het hoog tijd dat het oeuvre van schrijver Bob Wallagh - reeds gehuldigd in onze Eregalerij der oude Glorie - opnieuw én volledig wordt uitgegeven.
De Commissie Eregalerij huldigt het standpunt dat eerstgenoemde heren weliswaar over zekere kwaliteiten beschikten, echter was de een niet een naargeestig zuur mannetje, en de ander niet een dwangmatige lolbroek?

Neen, dan Bob Wallagh, die blijkens zijn publicaties niet alleen heeft aangetoond een veelzijdig auteur te zijn, maar daarenboven deze eigenschap wist te paren aan een toegankelijke schrijfwijze, zonder daarbij zijn lezerspubliek te onderschatten.
Of het nu een boeiende biografie van Brigitte Bardot betrof, een doorwrochte roman over Keizerin Sissi, het portret van Fellini's Dolce Vita, of - voor de jeugdige lezer - Teenage-cocktail, Wallagh wist met zijn werk de tijdgeest van de jaren vijftig en zestig op belangwekkende wijze vast te leggen.

Zweefmakreel heeft zich in het verleden sterk gemaakt om werk van Wallagh opnieuw toegankelijk te maken voor een nieuw publiek, middels citaten uit 'Hoe is de de stand, Mieke?'. Dit boek schreef Wallagh naar aanleiding van de gevierde radioquiz 'Hersengymnastiek', waar hij als quizmaster de uitzending tot een dermate grote populariteit wist te stuwen, dat er zelfs een lied aan werd gewijd! Dit slechts om aan te geven, dat Wallagh niet alleen met de pen vaardig was, maar ook met de microfoon.
In afwachting van de volledige heruitgave van Wallaghs werk - wie neemt deze dankbare taak op zich? - plaatst Zweefmakreel ter promotie van dit initiatief dit loflied uit de jaren vijftig:

HOE IS DE STAND, MIEKE?
tekst Emiel v.d. Brande / muziek Tom Erich

Des zondags om de veertien dagen trekken naar het Gooi
Een aantal Nederlanders voor een geestelijk toernooi
Ze gaan hun krachten meten in de hersengymnastiek
En Mieke schrijft de punten op, dat doet ze magnifiek
Ze luistert heel nauwlettend toe, terwijl ze zoemt en telt
Maar één vraag is er die alleen aan Mieke wordt gesteld:

Hoe is de stand, Mieke?
Is 't gelijk of staat er eentje voor?
Hoe is de stand, Mieke?
Wat is op het ogenblik de score?
Zeg eens eerlijk, beste meid
Raak je nooit de tel eens kwijt?
Hoe is de stand, Mieke?
Is 't gelijk of staat er eentje voor?

Wie met zijn mond vol tanden staat en daardoor tijd verspeelt
Die wordt door Mieke weggezoemd, wat weer een puntje scheelt
Want Mieke kent geen medelij, ze let goed op de tijd
En wie te veel naar Mieke kijkt, raakt kluts en kansen kwijt
Maar zij houdt steeds haar hoofdje koel en antwoordt dan ook prompt
Wanneer die ene vraag aan haar zo af en toe eens komt:

Hoe is de -

Henk Zweefmakreel is oom geworden

Voor de derde keer ben ik een trotse oom geworden, ditmaal van een nichtje.
Moeder Leonie en vader Wim klaarden de bevalling in anderhalf uur, en het
hummeltje weegt ruim 8 pond!

Bob Wallagh in onze eregallerij

Zwaar onderschat zijn de verdiensten van Bob Wallagh, radiovedette en auteur van velerlei belangwekkende geschriften.
Nu zijn familie gereageerd heeft op de Hersengymnastiekspellen die wij op ons log in herinnering brengen, zetten wij Bob eens fraai in het zonnetje.

Waar is Indra Kamadjojo gebleven?

WAAR IS INDRA KAMADJOJO GEBLEVEN?
Deze vraag klonk onlangs op de Zweefmakreel-burelen. Ons archief biedt uitkomst: Indra Kamadjojo is niet meer. Dertien jaar geleden verwisselde deze 85-jarige Indonesische acteur het tijdelijke met het eeuwige. Javaanse dans Kamadjojo werd voornamelijk bekend door vertolkingen van klassieke Javaanse dansen. Hij debuteerde in de Tweede Wereldoorlog in Brussel met solovoorstellingen. Na de oorlogsjaren verzorgde hij regelmatig optredens in het Koloniaal Instituut, het huidige Amsterdamse Tropenmuseum. Sinds 1955 specialiseerde de danser zich op de voordracht van oosterse legenden, waarbij de dans een beeldend karakter heeft. De stille kracht Kamadjojo werkte aan verscheidene televisieprodukties mee, waaronder jeugdseries. In de jaren vijftig oogstte hij veel lof met zijn jeugdserie 'Kantjil'. In 'De stille kracht', het televisiedrama over Nederlands-Indië naar het boek van Louis Couperus, vervulde hij de karakteristieke rol van regent. Indra Kamadjojo overleed 7 september 1992 en werd op begraafplaats Westgaarde in Amsterdam gecremeerd.

Meer over deze legende...

Ome Piet

Iedereen kent ze: De zogenaamd lollige ooms. Mijn leukste oom was Ome Piet. Maar hij was niet lollig, nee hij was ronduit leuk. Ach, wat hebben we als kind een pret met hem gehad. Hij vertelde de meest hilarische moppen, met een schuine blik op zijn vrouw, of zij hem niet zou corrigeren.

Hij vroeg eens aan me: "Heb jij wel eens Chinese cent gezien?" Op mijn Nee antwoordde hij: "Dan moet je eens bij dat hondje onder zijn staart kijken". Eerlijk gezegd snap ik hem nog niet, maar je kon me destijds wegdragen. "Kijk Ome Piet", wees ik even later naar een grote herdershond, "daar: een Chinese rijksdaalder".

Tijdens een vakantie in Epe op de Veluwe deed hij mee aan een plaatselijke loterij. De hoofdprijs was een paard. Natuurlijk zou hij die prijs winnen. Wat hij allemaal niet zou gaan doen met dat paard. Als kind om je vingers bij af te likken.

Van hem heb ik ook "karateles" gehad. Zijn ideeën daarover waren wat onorthodox: je hield je wijsvinger en middelvinger gespreid waarbij je probeerde je tegenstander in de ogen te steken. Maar ter bescherming hield die zijn gestrekte hand voor zijn neus. Als je dan toestak bleven jouw vingers aan beide kanten van zijn hand in het luchtledige steken. En dan dansten we als twee echte karateka's rondom elkaar.

Ome Piet kon ook heel verdienstelijk tekenen, ook daarmee wist hij ons aan zich te binden.
Kortom, een bijzondere man.
Hij zou op 28 "okvember" jarig zijn geweest; op die dag zal ik zeker nog eens aan hem denken.

Henk zag Jane Fonda

Jane Fonda was in Amsterdam om haar nieuwe boek 'Mijn leven' (My life so far) te promoten. Nu wijdt het Filmmuseum een overzicht aan Jane's rolprenten en daarom verscheen de filmster woensdag in de Amsterdamse bioscoop Bellevue Cinerama.
Een relatie regelde een kaartje voor mij, zodat ik getuige kon zijn van een strompelende Jane, die steunend op een wandelstok voor het publiek verscheen. Voor het doek prees Jane haar boek aan en vertelde dat ze zo kreupel liep, omdat ze herstellende was van een zware heupoperatie.

JANE'S HIPS
Twintig jaar geleden kwam Jane Fonda's Workout-video uit. Wij lezen op de videohoes: 'Sculpts hips, thighs, bottocks and abs.' Vormt de heupen?! Waarschijnlijk hebben talloze consumenten Jane's Workout gevolgd en last van versleten gewrichten. Wordt het geen tijd dat 'Hippy Jane' al dat geld dat ze met die sportkolder opstreek, uitkeert aan haar slachtoffers met sleetse ledematen? Bovendien zag Jane er op de videohoes zo volmaakt uit, omdat ze haar borsten had laten vergroten, zoals ze nu onthult in haar boek. Jane's figuur was gefabriceerd, en al die huismoedertjes maar sporten voor zo'n buitenkant.

SPORT IS ONGEZOND
Bewegen is gezond, maar sport veroorzaakt onnatuurlijke slijtage, zo is mijn jarenlange overtuiging. Uiteindelijk is de keuze: eindig je liever hulpbehoevend in een rolstoel met versleten gewrichten en een groot uithoudingsvermogen, of als kortademige bejaarde die overal zelfstandig terecht kan?
Dit standpunt klinkt u mogelijk zonderling in de oren. Vorig jaar zond de publieke omroep een tv-programma uit over de 'ongezonde Nederlander'. Toen kwam een onvervalste wetenschapper aan het woord die niet alleen mijn standpunt deelt, maar bovendien vraagtekens plaatst bij een overheid die dergelijke schadelijke vrijetijdsbesteding propageert en financiert.
Tot slot een ervaringsdeskundige. Op de vraag hoe de hoogbejaarde Winston Churchill zo vitaal bleef, antwoordde de dikke oud-premier zonder aarzelen: 'No sport.'

BONUSRODDEL
- De spreker die Jane Fonda in de filmzaal verwelkomde, deed dat tenenkrommend onbeholpen. Hij zag zich gedwongen de hulp van het publiek in te roepen toen hij de titel van Jane's nieuwste film niet wist (de zaal: 'Monster in law!').
- Moeizaam nam Jane plaats voor het doek, om door Hadassah de Boer over haar boek te worden uitgehoord, 'hier verkrijgbaar bij de ingang'. Fijntjes begon Hadassah over de 'openhartigheid' van het boek, om meteen een triootje met Roger Vadim aan te snijden - Jane voelt zich achteraf misbruikt; over haar siliconenborsten - verwijderd, want achteraf beschamend; en dan toch nog over de te vertonen film 'Klute', Oscarwinnaar over mishandelde callgirls - waar Jane achteraf gezien haar eerste feministische inspiratie opdeed.
Affijn, onthulling op onthulling van deze inmiddels Christen-feministe leest u in haar biografie 'My life so far', dat in het Nederlands 'Mijn leven' heet, omdat de uitgever 'so far' in de vertaling te negatief vond klinken, verklaarde Jane.
- Het Parool meldt dat de filmster een kwartier te laat arriveerde, omdat haar wagenzieke hond - haar enige levensgezel - haar jurkje had ondergekotst.

De terugkeer van Swiebertje

Swiebertje werd in 2001 tot beste kinderprogramma van de twintigste eeuw gekozen. De 22 september jl. overleden Joop Doderer maakte zwerver Swiebertje onvergetelijk, en menig gezin zat in 1975 met een brok in de keel voor de tv, toen de vagebond na 17 jaar afscheid nam van zijn Saar, om naar Canada te emigreren. Ik ben een van de vele gelukkigen die een openluchtoptreden van de echte Swieb, Saar en Bromsnor hebben gezien. Met mijn neef Frank gingen we 'vanuit de speeltuin' met de bus naar de duinen. Het was een halfrondpodium tussen de bomen. Er stond behoorlijk wat wind, en ondanks de echte bomen waren er ook bordkartonnen exemplaren neergezet waarachter Swieb en Brom zich konden verstoppen. Maar door de wind waaide die dingen steeds om, terwijl ze niet op het idee kwamen achter de echte bomen te gaan staan. Niettemin kan ik met trots verklaren dat ik ze in het echt in volle glorie heb optreden.

Privé-knipsels uit 1992
DE TERUGKEER VAN SWIEB
Iedereen lijkt te zijn vergeten dat voor oktober 1992 de terugkeer van Swieb stond gepland. Aangezien het een gok was of het publiek met een gemoderniseerde Swiebertje genoegen zou nemen, was voor de herfst van dat jaar een pilotuitzending van een uur gepland, voorafgaand aan een nieuw te starten reeks.
Maart 1992 verscheen echter een artikel in weekblad Privé waarin Joop Doderer zijn gemoderniseerde uitmonstering (zie afbeelding boven) als hippe Canadese houthakker toonde, die na 20 jaar in een hedendaagse wereld terugkeert - met Engels accent, maar zonder oude bekenden als Saartje en Bromsnor. De hoogbejaarde schrijver John uit den Bogaard maakte ernstig bezwaar tegen deze vernieuwingen en de scenarioschrijvers waren gefrustreerd dat de auteur de noodzaak van de aanpassingen niet inzag.
Een maand later plaatste Privé wederom een stuk over de nieuwe Swieb, maar nu bleek dat de NCRV het hele idee van een nieuwe reeks niet meer zag zitten. Joop Doderer verzuchtte: 'Weten ze eigenlijk wel wat ze willen?'
Rond de eeuwwisseling adverteerde de NCRV pontificaal in de pers met een grote foto van Swiebertje, met de mededeling dat de zwerver wat hen betreft voltooid verleden tijd was. M.a.w. de NCRV was hip geworden en rijp voor de ranzige Paul de Leeuw. Hoe rampzalig dat afliep staat eenieder nog in het geheugen gegrift.
Vervolgens haalden de draaikonten van de omroep de weggehoonde Swiebertje alsnog uit de mottenballen, en ging de verbannen vagebond 's ochtends in de herhaling. Hé, was dit een christelijk gebaar na de jarenlange verzoeken van talloze kijkers? Of was dit gratis reclame voor de prijzige DVD-reeks die terstond werd uitgebracht? De NCRV houdt rekening met mensen?
- Dag kindertjes, het is weer tijd!
Ik ga er weer vandoor.
Vanavond allemaal zoet naar bed.
En nu: tot weerziens hoor!
- Dag Swiebertje!

Bonusweetje: vermaard natuurtekenaar Marjolein Bastein is een dochter van Swiebschrijver John uit den Bogaard.

Clark Gable knijpt 'm

Vraag:
In Hollywood poseerde filmster Clark Gable in 1948 met een vakgenote voor de foto. Hoe heette deze glunderende actrice, die hier heimelijk door Clark in haar togus wordt geknepen?

Antwoord:
Dat was de 60-jarige Henriëtte Davids, 'Heintje' in de volksmond. In haar levensverhaal 'Altijd maar draaien' vertelde de Nederlandse comédienne over haar bezoek aan Hollywood:
"De eerste aan wie ik werd voorgesteld was Clark Gable. Hij was nog in officiersuniform. Knappe vent, helemaal Clark Gable van de film. Met een zelfvoldaan lachje voerde hij een gesprek met me: - 'En vertel me eens mrs. Davids. Hoe denken ze over mij in Nederland?'
- 'O, mr. Gable - of mag ik Clark zeggen? - volgens de Nederlandse opvattingen bestaat er in Amerika maar één filmman, één held en dat bent u.'
- 'Is that so?' vroeg hij gevleid.
Ja dat was dan zo. [...] Ik draaide een scènetje met Clark Gable. We gingen samen eten en hij noemde me Henny."

Bidi-bidi

Begin jaren tachtig was er op zaterdagmiddag een lekkere 'niks aan de hand' science fiction-serie op de Nederlandse televisie. Buck Rogers in the 25th Century heette het. Het ging nergens over, m.a.w. een echte feel good-serie. Maar wat was-ie leuk !!! Komische noot was Twiki, het robotje, dat te pas en te onpas de legendarische woorden "Bidi-bidi" mompelde. Onder het fotootje op de Twiki-site staat een sample-tje. Hebben jullie ook herinneringen aan van die lekkere TV-series?

Sjors en de loopwijze der criminelen

STIJL ACHTEROVER
In mijn kinderjaren las mijn vader voor het slapen gaan sprookjes voor - wij kregen pas tv toen ik viif was - maar ook strips. Mario en de Toverpluisbloem bijvoorbeeld, maar ook Sjors en Sjimmie. Nu was tekenaar Piët een karikaturaal tekenaar, en ik zie de tekening nog voor me waarop een boef uit het duister snelde, buik vooruit, stijl achterovergebogen zoals het in werkelijkheid niet mogelijk is. Heel lang heb ik het idee gehad, dat echte schurken achterovergebogen liepen met een holle rug. En dan dat verfoeilijke drieletterwoord dat de schurk krijt als hij betrapt wordt, dat zou tegenwoordig niet meer kunnen. Als ik het plaatje nu bekijk, word ik er nog ongedurig van!
Aardig is dat mensen vroeger naar gelang hun verschijning een bijnaam kregen, en Sjimmie zich niet geneerde om de dader "Zwarte Toon" te noemen. Dat was niet politiek correct van onze Sjim!

Sjors en Sjimmie

Ik was wat doelloos aan het surfen toen het opeens op mijn beeldscherm verscheen:
De voorkant van een stripboek dat ik als jochie heb gelezen.
Hoe oud zal ik geweest zijn? Ik weet nog vaag dat ik het kreeg toen ik ziek was, maar verder weet ik er weinig van. Het gaat om
Sjors en Sjimmie en de Bibberziekte.
Herinneringen schieten door mijn hoofd. Wat zou ik dat boekje nog graag eens vasthouden, maar helaas, die tijd is voorbij. Natuurlijk is via Marktplaats of Ebay wel een exemplaar te koop, maar ach, het zal ongetwijfeld tegenvallen.

Aldus mijmerend rommelde ik wat door mijn bescheiden verzameling stripboeken. Tussen wat Kuifjes vond ik daar: het is niet waar .... daar had ik hem gewoon weer in mijn handen!!!
Jaren geleden eens in de kast gestopt, misschien niet eens bewust tussen een stapel andere stripboeken neergezet en bijna verdwenen in de anonimiteit.

Maar wat staat daar nu op de kaft gekladderd? De naam van mijn broer? Dus hij was helemaal niet van mij. En ik had hem nog wel gekregen toen ik ziek was?
Zeker de Bibberziekte ..........

.......... zal ik hem teruggeven?

The House of Wax

Wat zullen we zondag gaan doen? Naar de film? The House of Wax met de beste actrice van de wereld, hoe heet ze ook weer... Paris Hilton?
Neehee, maar wel naar EEN House of Wax: Madame Tussauds.
Al een tijd niet geweest en de kinderen waren wel benieuwd. Sinds de laatste keer dat ik er ben geweest is er veel veranderd. De beelden zijn niet langer 'onaantastbaar', maar als bezoeker loop je er een beetje tussendoor. Je kunt ze aanraken en soms zelfs bij op schoot gaan zitten.

Wat blijft is dat het ene beeld beter gelukt is dan het andere. Salvador Dali lijkt sprekend, Freddie Heineken is zelfs zonder glas herkenbaar en Charlie Chaplin lijkt heel erg op de zanger van Green Day.
Verschillende beelden waren echter onherkenbaar. Het meest ontluisterend vond ik David Bowie. Okee, wel herkenbaar, maar hij ziet er wel erg verlopen uit.

Het Project

Een tijdje terug was ik in de Boerderij.

Dat is volgens henzelf een cultuurpodium en het staat in het bruisende hart van Zoetermeer.

Daar hebben we héél lang hebben gezocht naar een tent om wat te eten omdat in Zoetermeer ALLES na 6 uur zo'n beetje dicht is, tot de snackbar aan toe.

Ik was daar voor een optreden van The Alan Parsons Project, een band die nog wel platen ceedees maakt, maar er vroeger veel meer van verkocht.

Ze zouden het jaar ervoor ook al komen, maar toen kregen Alan Parsons en Eric Woolfson erge ruzie. Zal wel over geld zijn gegaan. Nu zijn ze er wel en onder het motto: dat kon de laatste keer wel eens zijn - kaarten gekocht.)..

Alan is niet de eerste de beste Hij was (assistent) technicus voor de elpee Abbey Road van de Beatles (hun beste, vind ik).

Hij werkte aan verschillende platen van de Wings, aan platen van de The Hollies (onder andere He Ain't Heavy He's My Brother en The Air That I Breathe.

Ook van Pink Floyd (Atom Heart Mother, met het naar hem genoemde nummer Alan's Psychedelic Breakfast - wat geen meezinger is - en Dark Side of the Moon, waarvoor hij een Grammy Award kreeg).

Ik las dat Pink Floyd weer éénmaal samenkomt voor sir Bob Geldpot voor het concert Live-8. Maar dat terzijde.

Alan produceerde ook platen van John Miles, Steve Harley and Cockney Rebel en Al Stewart (Year of the Cat).

In 1976 besloot Alan Parsons voor zichzelf te beginnen. Als een soort filmproducent bedacht hij projecten, waarvoor hij eerst het basisidee verzon.
Vervolgens werkte hij zijn ideeën verder uit met zijn min of meer vaste "regisseur" Eric Woolfson (die de meeste nummers schreef) en contracteerde hij geschikte (studio)musici. Daarmee ging hij de studio in en werden er platen geboren, zogeheten conceptelpees, waarbij alle nummers een onderdeel vormen van een basisonderwerp.

Nou, hij was niet de enige. Maar het dus een tijd waarin dat als hoogstaand gold, althans bij mij. Gasten van Alan Parsons en Pink Floyd, die zag je ook niet, hadden niet echt hits maar daar kocht je ALBUMS van!

Alan stond dus niet in de Kuip maar in de boerderie. Eric Woolfson was er niet bij, wellicht nog steeds wat gekat heen en weer, wel een jonge vent die echt goed kon zingen.

De zaal was gevuld met Arrow publiek; spijkerbroeken en slijtplekken op de kruin.

En ze beginnen. Goeie muziek, kan niet anders zeggen, veel spirit, veel kracht. Alan staat er als een Grote Vriendelijke Reus bij.

Eye in the sky.

Geweldig nummer. Maar dan gebeurt het: Alan neemt de handen van de gitaar, heft ze beide op en gaat staan meeklappen! En spoort het publiek aan dat óók te doen!

Dat kán toch niet!
Bij muziek van nota bene een conceptalbum! Zijn we godbetert bij Frans Bauer!?!

In de lange, lange file terug naar huis voel ik een jeugdheld wegglijden!!!

Kapitein Haddock leeft nog!

Al is vader Hergé al een tijd hemelen, onze zwevende reporter schoot in een Antwerpse havenkroeg een onthullend kiekje van Kapitein Haddock. Al houdt de oude zeeman nog altijd van een extra mokkie schoot-an, hij wist zich niettemin nog wel iets te herinneren over een wild avontuur met een zwevende vis! Maar daarover dinsdag a.s. meer, als de beelden van het avontuur zijn gescand.
Het vervolgt

Caravan

De onlangs via Marktplaats aangeschafte "stationfiets" moest een beetje opgeknapt worden, maar zondag konden we hem bij het station in B. neerzetten. Samen met zoon er naar toe.
En wat zagen we daar, in het wild? De caravan van Bassie & Adriaan!

Sneeuwwitje en de zes dwergen